نظری کن به تهی دستان ودلپاک رفتاردلنشین وشیرینشان

که چگونه باداشتن گل ایمان درباغ پرصفای دلهایشان

باحس حضوردائمی خدارادرهمه جاوهمه ساعت بربالای سرشان

تحمل می کنندبااین باورهمه سختیهای فقرتنگدستی رادرزندگیشان

درمقابل آنان دریوزگان بی ایمان باداشتن دارائیشان

گل ایمان راوقیحانه برای نگهداری مال واموالشان لگد 

میکنندزیرپاهایشان

چون حرص مال ومنال غلادهٌ نفهی را انداخته برگردنشان

این نادرستان خودنیزدیریازودلگدمال می شوندزیرپای

همتاهایشان

مردمان دلپاک چون راستی وصداقت راسرمایه می کنند

درکارهایشان

 شایدکمی ازنادوستان ازنوشته هام ناراحت شوند

ولی بدانندمن که جانبازنخاعی هستم پدرومادرم رابا

آچارشلاقی دربیمارستان بستری کردم جفتش هم

با۱۱۵ اعزام شده بودندوهردوبایددرآی سی او

بستری می شدند داوری باشما

مادرم رانیزهمان بیمارستان ازدست دادم

سرفرازوارزشمندحق باقی می ماننددرطول

عمرشان

ازهمه دوستانی که تسلیت گفتندتشکر

 وقدردانی می نمایم.

انسان با روزه داري که، امساک در خوردن و آشاميدن و خود داري از برخي چيزهاي ديگر است در واقع با خواهشهاي خويش ميجنگد و در برابر غرايز خود مقاومت ميکند، تمرين اين عمل اراده و تصميم را در انسان نيرومند ميسازد و جان را از قيد حکومت و سلطه هوسها و خواهشها ميرهاند. پيشوايان اسلام فرموده اند: «افضل الناس من جاهد هئاه و اقوي الناس من غلب هواه» بهترين مردم کسي است که با هواي نفس مبارزه کند و نيرومند ترين انان کسي است که بر آن پيروز شود. پس روزه داران بهترين مردمند چرا که با خواسته هاي نفساني مبارزه ميکنند و اگر با مراقبت و کوشش از روزه خويش اين بهره را بگيرند که بر نفس خود مسلط شوند از نيرومند ترين مردم نيز خواهند بود.
  صفاي دل و پاکي
روزه چراغ معرفت و آگاهي را در درون بر ميافروزد:

بخاطرفوت مادرم نمی توانم جواب دوستان رابدم منوببخشید.

در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایم

                     سینه سوخته را مجمر غم ساخته ایم

ما دل آسفته لطف و کرم دوست نه ایم

                    عاشقانیم که با جور و ستم ساخته ایم

چشم ما لایق دیدار تو زانست که ما

                    سرمه دیده از آن خاک قدم ساخته ایم

به تمنای میان تو گذشته ز وجود

                     وز خیال دهنت برگ عدم ساخته ایم

قدم از دایره حکم تو بیرون ننهیم

               زانکه عمریست که باحکم قدم ساخته ایم

شمع و من در شب هجران تو از آتش دل

                    تا سحر سوخته هر دو بهم ساخته ایم

چون کریمی و سوال از توخلاف ادب است

                  چاره خویش حوالت به کرم ساخته ایم

گذشت عمر و خلاص از محن نمی یابم

                           دوای درد دل ممتحن نمی یابم

تا خاک معتکف آن سر کویم

                    بی دردم اگر روضه فردوس بجویم

چون آن صنم موی میان رفت زچشمم

                از ناله چو نائی شده وز مویه چو مویم

گر شهره شهری شدم از شوق عجب نیست

                 چون رفت ز شهر آنکه من آشفته اویم

عیسی دم من چون سر بیمار ندارد

                  پیش که روم درد دل خود به که گویم

کردم قدم از سر که روم راه هوایش

                        کین راه نشاید که بدین پای بپویم

تا روی نهم بر کف پایت دهدم دست

                کز خاک سر کوی تو چون سبزه برویم

حیف است که اغیار برد میوه وصلت

                      وز باغ رخت من گل سیراب نبویم

گفتی که حسین از در ما چون نرود هیچ

                 من چون روم ایجان که گدای سر کویم         

شهر دوم

((عشق))

بعداز این وادی عشق آمد پدید

غرق آتش شد کسی کآنجا رسید

کس در این وادی بجز آتش مباد

وانکه آتش نیست عیشش خوش مباد

عاشق آن باشد که چون آتش بود

گرم رو ، سوزنده و سرکش بود

                      بگوش توچورسدناله سحرگاهم